غزل شمارهٔ ۲۶۳۹

برداشت: هر دلی نمی‌تواند به جذابیت معشوق دل ببندد و فقط زیبایی‌های خاصی مانند زیبایی ماه مصر توانایی این را دارند که دل‌ها را به خود مشغول کنند.

برداشت: در دل عاشق هیچ راهی جز فکر کردن به معشوق نیست. این تنور پرحرارت جز با طوفان نمی‌تواند به خود جاذبه‌ای پیدا کند.

برداشت: این بیت به این معناست که هر تصویری و اثر و نقشی که بر روی لوح ساده‌ ای وجود دارد، پذیرفته می‌شود. اما در عین حال، هیچ یک از این نقوش نمی‌تواند او را متحیر یا شگفت‌زده کند. به نوعی، این جمله به این اشاره دارد که ذهن انسان می‌تواند همه چیز را بپذیرد، اما در عوض هیچ چیز نمی‌تواند او را به تعجب وا دارد.

برداشت: دل به سوی او رفته و خود را به گرد و غبار راهش سپرده، با این حال می‌داند که هیچ گرد و خاکی نمی‌تواند به نرم‌نفسی و سبکی حرکت او نزدیک شود.

برداشت: آدم‌های زمینی بی‌دلیل دل به محبت آسمان سپرده‌اند؛ این تنور سرد هیچ‌گاه نان نمی‌پزد.

برداشت: بر روی پوست سفید گردن او هیچ نقطه یا خالی وجود ندارد و به خاطر نرمی و لطافت این پوست، هیچ لکه‌ای نمی‌تواند بر آن بیفتد.

برداشت: عشق بی‌پایان و بی‌سروصدا است و در دل نیاز، این صدف چیزی جز جواهر درخشان نمی‌تواند به خود جذب کند.

برداشت: در دنیای تفکر و اندیشه‌های عمیق، مانع و محدودیتی وجود ندارد. خانه‌ای که روشندلان در آن زندگی می‌کنند، نیازی به نگهبان ندارد.