غزل شمارهٔ ۲۶۳۸

برداشت: قبل از این، زیبایی مجرد به زیتون و زیور نیازی نداشت و چشم دریا در حالت خماری شبنم، جواهر نداشت.

برداشت: بلبل ما هر وقت بر درختی می‌نشست، نمی‌توانستند بیضه‌های آسمان را زیر بال و پر خود ببرند.

برداشت: در باغی که ما شادی و سرور را تجربه می‌کردیم، هیچ زهره‌ای برای اعلام ورود ما آنجا نبود.

برداشت: خط او نقشی را بر آب ایجاد کرد که اگر او نبود، پیش از این صحنه، پرده‌دار آتش و یاقوت، خاکستر نمی‌بود.

برداشت: آیینه به تدریج تحت تاثیر زیبایی چهره او رنگ باخته و از بین رفته است، زیرا اگر آب (آیینه) واضح و زلال بماند، دیگر سدی مانند سد اسکندر نخواهد بود.

برداشت: افرادی که دیوانه بودند، تنها به خاطر موی آشفته‌ی دیگران، یاد و خاطره‌ای را از قبل می‌خواستند. این دیوانگی فقط به ظاهر بنا نمی‌شد.

برداشت: فقر و تنگدستی در اختیار صاحبدلان نیست؛ زیرا زیبایی و شکوفایی این باغ هرگز در جیب پول نمی‌گنجد.

برداشت: هرچند که در صدف وجودم جواهری با ارزش دارم، اما یادگاری که از درد و رنج‌های زندگی دارم، به سختی کوه است و این تلخی‌ها از سنگی ناارزش به وجود نیامده است.