غزل شمارهٔ ۲۶۳۶

برداشت: چند بار باید موهای آشفته و پریشان تو را لمس کنم؟ در دل من چقدر آرزو و خواسته‌های ناتمام وجود دارد؟

برداشت: از اشک‌های ندامت، دانه‌ای امیدوارکننده به وجود می‌آید که در باغ پشیمانی، مانند لاله‌ای سرخ و زیبا رشد می‌کند.

برداشت: جنون را بیاور تا مرا به دشت و بیابان ببرد، مثل گردباد! تا کی باید فقط به نقش و نگار دیوار راحتی بسنده کنم؟

برداشت: کسانی که در دنیا از لذات و زخارف آن دوری می‌کنند، به راحتی نمی‌توانند به دستاوردهای بزرگ و افتخارات برسند. بر این اساس، آنچه که به عنوان پیروزی و موفقیت معرفی می‌شود، برای آنها خالی از حقیقت و مانند لباسی بدون درنگ است.

برداشت: در باغی که تو نگهبانش هستی، گل جدیدی شکفته شده است. برای اینکه این باغ به بهترین شکل رشد کند، باید آماده باشی تا از غنچه‌های تازه محافظت کنی و به آنها رسیدگی کنی.

برداشت: سبزه‌ای که زیر سنگ قرار دارد، نمی‌تواند راست بایستد؛ زیرا امید به سربلندی و بزرگ‌منشی برایش سخت و دشوار است.

برداشت: در دنیای دشواری‌ها و مشکلات، کسانی که به روحانیت و تجرد رسیده‌اند، از دغدغه‌های مادی و دنیوی آزادند. آیا ممکن است که خار، که نماد زشتی و بی‌ارزشی است، بتواند به زیبایی دامن برهنه‌ای دست بزند و به آن نزدیک شود؟