غزل شمارهٔ ۲۶۲۹

برداشت: اگر پایه شعر به علم وابسته است، پس چگونه می‌تواند از علم کمتر باشد؟ و چرا علم موزون که به نظم و قافیه مربوط می‌شود، از علم ناموزون که بی‌نظم است، کمتر ارزش دارد؟

برداشت: گردباد، با زیبایی و قدرتش، دامن دشتی را که از احساسات پرشور مجنون پر شده، به حرکت درمی‌آورد.

برداشت: در گوشه‌ای دور افتاده و به دور از دنیا، کمبودها و نیازهای من را برطرف کرد. لباس، خانه و باغ افلاطون برای من کافی بودند و مرا از نیاز به چیزهای دیگر بی‌نیاز کردند.

برداشت: امکان ندارد که یک درخت نیکو به بار بنشیند و رشد کند، در حالی که ریشه‌اش پنهان و از خاکی که در آن استوار شده، عمیق و ناخاکی باشد.

برداشت: اگر نگهبان میخانه درب را ببندد، بگو که ساقی و نقل و شراب ما هم به دلیل این امر نادیده گرفته شوند؛ زیرا لب ما همانند میگون (رنگی شفاف و زیبا) است.

برداشت: در اینجا گفته شده که ممکن است هر کسی به سرعت و به آسانی به ثروت و مقام بالایی مانند قارون دست پیدا کند، اما در عوض، او باید زیر فشار و بار سنگین سرنوشت و قضا و قدر باشد. به عبارت دیگر، رسیدن به ثروت ممکن است آسان باشد، اما عواقب و سختی‌های آن نیز وجود دارد.

برداشت: بخاطر عشق و زیبایی، شور و شوق بلبلان زیاد می‌شود و با افزایش زیبایی، احساس عشق نیز بیشتر و بیشتر خواهد شد.