غزل شمارهٔ ۲۶۲۴

برداشت: شب زمانی که موهای تو را در دست داشتم، احساس می‌کردم که دامن فراخ و پهن دنیای محشر به خاطر عشق و دیوانگیم برایم تنگ شده است.

برداشت: در باغی که دانه‌های شبنم بر روی گل‌ها نشسته است، بلبل با دلیرانه و شجاعت در کنار ما نشسته و زیبایی‌اش همه جا را پر کرده است.

برداشت: یک عالم با من نامه‌ای نوشت و من در امنیت بودم، اما وقتی به نامه‌ام پاسخ داد، جنگ به راه افتاد.

برداشت: در باغ بهار از سبزه‌های بیگانه خبری نیست و من بر هر رشته‌ از این قانون نغمه‌ای را می‌نوازم.

برداشت: وقتی که از غرور و خودخواهی خود پاک شدم و چشمانم را به حقیقت گشودم، هر جا که رفتم، خضر به عنوان راهنمایم بود.