غزل شمارهٔ ۲۶۱۴

برداشت: ای خط بی رحمانه! از آن چهره زودتر از آنکه گل نرسته و باز شود، آن را بچین.

برداشت: کشتن امید من با شرم تازه‌اش موجب می‌شود که خون لعل، شیرین و گوارا به نظر برسد و زود است که به آن بپردازم.

برداشت: موهای مشکی او مانند نشانه‌ای از رحمت الهی است و به سرعت نمی‌توان بر آن خط کشید و قضاوت کرد.

برداشت: دست ظلم و ستم بر سر مست‌ها بالا رفته است و اگر این وضعیت نبود، زودتر می‌توانستیم از آن سیب زیبا لذت ببریم.

برداشت: باید به چشمان او فرصتی برای تماشا بدهی، چیدن زودهنگام نرگس این باغ هنگام خوابش، کار درستی نیست.

برداشت: در نگاه او، تسلط بر هزاران موجودیت و دل‌ها آسان به نظر می‌رسد، اما زود متوجه می‌شوی که تجربه تلخ ناکامی، شیرینی این قدرت را از بین می‌برد.

برداشت: عشق و دل‌شکستگی عاشقان باعث شده که او با آن‌ها بازی کند و شوخی‌هایش همیشه برایشان دردسرساز باشد. بنابراین، آرامش و سکون در برابر این همه بازی و شوخی زودرس است.

برداشت: در باغی که از صد گل تنها یکی شکوفه نکرده است، بی‌رحمی فصل پاییز به سرعت تأثیر خود را می‌گذارد.

برداشت: او از روی علاقه به صحبت‌های دادخواهان گوش نمی‌داد، زیرا هنوز زمان مناسبی برای شنیدن حکم انصاف فرا نرسیده بود.

برداشت: در اینجا به اشاره به زیبایی و جذابیت شخصیتی وجود دارد که به رغم غرور خود، ممکن است به راحتی تحت تأثیر غم و اندوه قرار گیرد. مانند بلای ناگهانی که از آسمان می‌افتد، این تأثیرات می‌توانند به سرعت و غافلگیرکننده باشند.

برداشت: در دل‌ها عشق را می‌کارد و خال او را به آرامی بر روی زمین می‌نویسد.

برداشت: ظلم و ستمی که به دل می‌رسد، می‌تواند سیاهی و تاریکی را از آن خارج کند. وگرنه، آدم باید از دل وحشی و بی‌پناه به سرعت بگریزد و دوری کند.