غزل شمارهٔ ۲۶۱۲

برداشت: رزق هر فرد مانند مروارید از آسمان می‌بارد و به هیچ‌وجه تحت تأثیر ظاهر یا حرکات دنیا نیست.

برداشت: من از دو جهان عبور کردم و به عمق وجود خود رسیدم، به طوری که قدرتی پیدا کردم که با وجودی تنها بر مسیر خود پا بگذارم.

برداشت: وقتی دل با پاکی و خلوص همراه شود، مانند جوهر فولاد که در آینه ناپدید می‌شود، نقش و نشانه‌های دنیایی از بین می‌روند.

برداشت: آدمی که در خواب است و بیدار نمی‌شود، مانند دزدی است که در غفلت می‌گذرانید. در این حال، ایمان و عشق او از دلش به تاراج می‌رود، همچون فردی که در تاریکی و نابینایی است و نمی‌تواند چیزی ببیند.

برداشت: اگر بینا و نابینایی به خاطر حوادث به چاهی بیفتند، در این میان، تنها بینا است که دچار خجالت خواهد شد.

برداشت: در مجلس روشن‌دلان، جایی برای خودپسندی و تظاهر وجود ندارد؛ مانند کف سطح دریا که بر روی آب است و هیچ جایگاهی برای خودنمایی ندارد.

برداشت: هرگاه لبخند کسی باعث نزدیک شدن دل‌ها به یکدیگر شود، آن شخص کسی است که با زیبایی ابروهایش ارتباط دل‌ها را مستحکم می‌سازد.

برداشت: گفت‌وگوهای طوطی‌ها فقط در یک شکل خاص است و هر کسی که بدون آموزش صحبت کند، نمی‌تواند به خوبی صحبت کند.