غزل شمارهٔ ۲۶۱۱

برداشت: زمانی که خواسته و آرزو ناب بود، به مانند دم عیسی (علیه‌السلام) پاک و خالص بود؛ اما وقتی که از طمع و آرزوهای بیجا کوتاه شد، دستش مانند دست بیضای (هارون) ضعیف و ناتوان گردید.

برداشت: هیچ روزنه‌ای بدون نور آفتاب باعث برکت و خیر نمی‌شود. چشم، مانند سوزنی است که باید به کار خود و دقت در آن بپردازد تا بینا و آگاه باشد.

برداشت: در جامعه شهری نمی‌توان عشق را پنهان کرد، زیرا رازهای عاشق در دل طبیعت و بیابان نهفته است.

برداشت: چشم ما از تنگی و دوری از اجتماع، نوری می‌گیرد که به آن قدرت تابش می‌بخشد. همچنین، آینه وجود ما به قدری درخشان و عالی است که مانند بال‌های یک پرنده افسانه‌ای می‌درخشد.

برداشت: هر کس که از ویژگی‌ها و تعلقات شخصی خود دست بکشد، به زندگی و جوانی پر از شادابی و انرژی دست می‌یابد، مانند کدو که به خاطر سبکی‌اش تاج سر دریا را بر خود دارد.

برداشت: اگر در چشمان بیدار و آگاه، نور دانایی وجود داشته باشد، آنگاه برگزاری مجلس، بر اساس دستوری که باید انجام می‌شد، به خوبی صورت گرفته است.

برداشت: خواست و آرزو از پیوند و ارتباط است، اما روز عزای عشق بهتر از روز جشن و عید است که بدون شیرینی و لذتی باشد.

برداشت: نور شمعی که تجلی را نمایان می‌کند، نمی‌تواند افکار را در باغ لاله بپوشاند؛ در میان اندیشه‌ها، حقیقت مشخص است.