غزل شمارهٔ ۲۶۰۸

برداشت: کسانی که منکر هستند، هنگامی که شرم و حیا از خود برمی‌دارند، به مریم تهمت ناپاکی می‌زنند.

برداشت: افرادی که ساده‌دل هستند و تمام امید و آرزوهایشان را به زندگی وابسته کرده‌اند، بر روی زمین و در حال تلاطم، به مانند قطره‌های شبنم، زندگی می‌کنند.

برداشت: نام زیبای افکار شما در جهان می‌چرخد و اگر کمی بر دل خود فشار بیاورید، مانند انگشتری که در دست می‌نشانیم، قدرت خودش را نشان می‌دهد.

برداشت: چشمان قناعت به آرامی حرکت می‌کنند و لب‌های سرخ خشم بر دل آرامش می‌گذارند. نشانه‌های بی‌نیازی در دل مانند آب زلالی می‌جوشند.

برداشت: این افراد به قدری در زخم ناخن خودشان پافشاری می‌کنند که اگر روزی بخواهند بر زخم ما دارویی بزنند، وای به حال ما!

برداشت: سازگاری و هماهنگی می‌تواند چیزهای ناامیدکننده و بی‌ارزش را به چیزهای زیبا تبدیل کند، اما غم چه تاثیری می‌تواند بر روی کسانی داشته باشد که به غم و اندوه عادت کرده‌اند و دل‌شان را به آن سپرده‌اند؟

برداشت: در نظام عدل خداوند، هیچ چیزی به ناحق تلف نمی‌شود. اگر چیزی به تو اضافه شود، به همان نسبت چیزی از تو کاسته خواهد شد.

برداشت: زود خواهد رسید زمانی که این افراد ثروتمند و مرفه، به سرنوشت قارون دچار شوند و در خاک مدفون شوند، همانطور که او به خاطر طمع و ثروتش از بین رفت.

برداشت: افرادی که دلبسته آرزوها و خواسته‌های دنیوی هستند، اگر بخواهند تشنگی و عشق خود را برای کسی ابراز کنند، حتی یک قطره شبنم روی گل را نیز به عنوان نشانه‌ای از عشق و علاقه‌شان در نظر می‌گیرند.