غزل شمارهٔ ۲۶۰۷

برداشت: اگر زخم عمیقی بر دلم بگذارند، از شرم لاله‌ها بر روی کوه‌ها قد می‌کشند.

برداشت: اگر از لب پیمانه‌ها صدای تشنگی بلند شود، مغز من را می‌سوزاند، حتی اگر بر سر مینا بگذارند.

برداشت: این افرادی که من در مصر از نعمت و ثروت مشاهده کرده‌ام، در مقایسه با جنس یوسف، خود را بی‌نیاز نشان می‌دهند.

برداشت: کشتی گروهی که بیشتر به تکیه بر خداوند اعتماد دارند، در زمان‌های نامناسب و غیرمناسب، به دریا می‌روند.

برداشت: اگر نور چهره‌اش چنین مجلس را روشن کند، به زودی شمع‌ها سرهای خود را به جای پاها قرار خواهند داد.

برداشت: غنچه‌ای که در خواب است و روزگار او را به پیچیدگی انداخته، سرش مانند صائب بر زانوی بی‌نیازی قرار می‌گیرد.