غزل شمارهٔ ۲۶۰۶

برداشت: اگر این زیبایان دعوت به عشق و دوستی می‌کنند، بلبل خاموش ما را به جرات وامی‌دارند.

برداشت: من دچار حیرتم که کسانی که به نعمت‌ها کافرند، چگونه در برابر درد و ناراحتی‌هایشان، به صورت‌ منطقی و با آه و ناله شکایت می‌کنند؟

برداشت: کودکان با روح زودباور مانند مگس بر روی شهد زندگی نشسته‌اند، در حالی که افرادی که تلخی را تجربه کرده‌اند، از دل و جان با میل و علاقه، شیرینی زندگی را به دیگران می‌دهند.

برداشت: در روز آرام قیامت، هیچ گواهی بر خون ما وجود نخواهد داشت و تنها لاله‌های سرخ به خون ما گواهی خواهند داد.

برداشت: خوشبختی و خوبی‌های زندگی به سادگی به دست نمی‌آید و در دنیای پر از مشکلات و غم و غربت، انسان گاهی احساس می‌کند که به صورت خاکی و بی‌ارزش به او نگاه می‌شود.

برداشت: آدم‌های عاقل و دانا همیشه آماده‌اند که مشکلات و سختی‌ها را تحمل کنند، اما افرادی که بی‌توجه به مسائل زندگی هستند، به راحتی وارد دنیای خیال و آسایش می‌شوند و از مسئولیت‌های خود دور می‌شوند.

برداشت: اگر خضر، که نماد راهنمای صحیح است، ناگهان تو را در مسیر خود از خطرات دور کند، نباید خیال کنی که کاملاً در امان هستی. اینجا باید هوشیار باشی، زیرا ممکن است خواب غفلت تو را بگیرد و از واقعیت دور کند.

برداشت: عاشقان به خاطر آرزوی رسیدن به شهادت در درد و رنج هستند و در عوض، حکمت و دانش را به کسانی که عطش دارند، می‌دهند.

برداشت: کسانی که در تربیت و جوانمردی تلاش کرده‌اند، اگر بخواهند با دشمنی بی‌جوانمردی برخورد کنند، سر خود را به خطر می‌اندازند.