غزل شمارهٔ ۲۶۰۳

برداشت: آیا کسی پیدا می‌شود که بتواند از تلاش عاقلانه به حالت جنون و عشق دست یابد؟ عشق جایگاهی ارجمند است که از عالم بالا به افراد داده می‌شود.

برداشت: عارفان وقتی دلشان را به یکتای بی‌همتا می‌سپارند، تمام زیبایی‌های این دنیا و آخرت را پشت سر می‌گذارند و از آنها دل می‌کَنند.

برداشت: اگر به تلاش و همت خود دل بدهی، حتی یک قطره آب هم می‌تواند به گوهری ارزشمند تبدیل شود، اگر که از عالم بالا به تو ارزانی شود.

برداشت: هر کسی که زبانش مانند پیکانی تند و صریح باشد و دلش هم با گفته‌هایش یکی باشد، همانند تیرکی خواهد بود که بر هدفش به خوبی نشانه می‌گیرد و در دل دیگران جای خود را پیدا می‌کند.

برداشت: عذاب و سختی‌های دوزخ به خاطر گناهان ما به صورت پنهانی در دل سنگ‌ها قرار گرفته است و نامه‌ای که حاوی اعمال ماست، ممکن است فردا به ما سپرده شود.

برداشت: عزت و احترام واقعی از فروتنی و افتادگی به دست می‌آید. مانند یک حرفی که اگر در کنار یک واژه دیگر قرار بگیرد، جا می‌گیرد و نشان دهنده‌ی این است که هر چیزی با modesty و احترام به خود و دیگران، ارزش بیشتری پیدا می‌کند.

برداشت: مستی و غفلت، کنترل ما را به دست گرفته و از ما دور کرده است. پس وقتی که کنترل و اختیار زندگی‌مان را به دست خودمان بدهند، چه باید کرد؟