غزل شمارهٔ ۲۶۰۲

برداشت: بی‌زبان، گروهی که از شگفتی مانند ماهی‌ها می‌گردند، به رازهای الهی آشنا می‌شوند.

برداشت: زمانی که اندیشه‌ات به جهان مادی و اشیاء دنیوی متمرکز شود، دیگر نیازی به مقام و مال و ثروت نخواهی داشت و این امر تو را از آرزوی قدرت و سلطنت بی‌نیاز می‌کند.

برداشت: چشم طمع و حرص انسان را از پرواز و تلاش باز می‌دارد، زیرا چهره‌هایی که با قناعت زندگی می‌کنند، به زردی و کاهی رنگ می‌زنند.

برداشت: دنیا چه چیزی است که می‌تواند آزادگان را به بند کشد؟ چنین نهنگ‌هایی چرا باید به دام کوچک ماهی‌ها بیفتند؟

برداشت: مانند شمع، افرادی که دل روشنی دارند به سرعت از شرم و خجالت، دچار وضعیتی می‌شوند که مانند آب شدن یک کلاه زرین است.

برداشت: سختی و تاریکی ناشی از وجود و هستی است، ولی اگر این وجود نبود، رهپویان عدم می‌توانستند جان خاموش را روشن کنند و به سوی مقصد خود حرکت کنند.

برداشت: افرادی که مراقب خود و رفتارشان هستند و از اشتباهات و گناهان دوری می‌کنند، در نهایت به خود برتری و خودپسندی دچار می‌شوند و فکر می‌کنند که هیچ نقص و عیبی ندارند.