غزل شمارهٔ ۲۶۰۱

برداشت: کسانی که در گوشه نشینی هستند، از دنیای بالاتر بهره‌مند خواهند شد. اندیشه‌ها در خلوت و کنج نشینی، به آسمان و ایده‌های عالی دست می‌یابند.

برداشت: اگر چشم‌ها پنجره‌های دنیا باشند، نور چراغ دل وقتی که روشن می‌شود، همه اعضای بدن را بینا و آگاه می‌سازد.

برداشت: قطره ما مانند صدفی است که روزی دهنش را باز می‌کند. آن زمان، خواهیم دید که چه دریاهایی در این یک قطره پنهان شده‌اند.

برداشت: دل خود را پاک و شفاف کن تا زیبایی‌هایی که در این باغ وجود دارند، مانند طوطی‌ها، به وضوح و شفافیت بیان شوند.

برداشت: چشم هر بینایی به زیبایی او خیره و غرق شده است، به طوری که ستاره‌ها در درخشش خورشید ناپدید می‌شوند.

برداشت: در میان این جواهرات، رنگ سنگ تفرقه وجود دارد. وقتی این جواهرات به حالت بی‌رنگی برسند، همگی به یک وحدت می‌رسند.

برداشت: فکر و اندیشه‌های ما به شدت آشفته و پریشان شده است. صائب، جنون کجاست؟ تا اینکه این گرفتاری‌ها و مشکلات مانند یک دستار از سر ما کنار برود و رهایی پیدا کنیم.

برداشت: مدت زیادی باید اهل هنر و سخن دلی را درباره‌ی درد و رنج خود تحمل کنند تا مانند صائب با شیوه و سبک مولانا آشنا شوند.