غزل شمارهٔ ۲۵۹۹

برداشت: راهیان خودراست، با نمایش‌های ظاهری، در بیابان‌ها حرکت می‌کنند، اما اصلان مانند آسمان، در وجود خود آزادانه و با جلال و شکوه می‌چرخند.

برداشت: در گوشه‌ای از تنهایی، زیبایی‌های زندگی به چشم می‌آید، ولی کسانی که در فقر و تنگدستی هستند، همچنان از لذت‌های زندگی بی‌بهره‌اند و در قفسی از محدودیت‌ها گرفتارند.

برداشت: باغ دلگشا مانند سنگی است که بچه‌ها به آن نزدند؛ ولی برای دیوانه، پسته‌ای است که ما را با زخم سنگ، شاد و خندان می‌کند.

برداشت: ابروهای زیبا و قوسی صورت کسی که من دیدم، باعث می‌شود که دل‌های سنگین و بی‌طاقت، در گوشه‌ای از فراموشی خود را پنهان کنند و به سمت او برگردند.

برداشت: سرنوشت ما این است که بر دل‌های شکسته و سینه‌ای آشوب‌زده زندگی کنیم، و این حال و روز از همان دلی است که مردم گل‌های زیبا را به دامان خود می‌آویزند.

برداشت: نتیجه نهایی زیبایی و ظاهری فریبنده ماندگار نیست؛ بنابراین باید هوشیار باشی، زیرا حتی زیباترین و باهوش‌ترین موجودات هم ممکن است به سرنوشت ناخوشایندی دچار شوند.

برداشت: اگر شاعران بزرگ به شور و هیجان بیفتند، مانند روز قیامت، آن‌گاه به گونه‌ای رفتار می‌کنند که گویی همه آن آشفتگی و هیجان را در یک ظرف نمک نگه می‌دارند.