غزل شمارهٔ ۲۵۹۳

برداشت: چه کسی می‌تواند با چشم خود زیبایی او را تماشا کند؟ آیا تنها نوری که از چهره‌ی زیبا برمی‌خیزد، می‌تواند توجه را جلب کند؟

برداشت: چشم باید مانند دور آسمان بزرگ و وسیع باشد تا بتوان زیبایی‌های جهان را به خوبی مشاهده کرد.

برداشت: با اندیشه به وصال دلخوش باش، زیرا آن زیبایی دلربا هرچه بیشتر پوشیده می‌شود و دسترسی به آن دشوارتر می‌شود.

برداشت: زمانی که حرف "الف" در کلمه "بسم الله" به شکل کشیده و مد در می‌آید، به گونه‌ای مخفی می‌شود. اگر بخواهند قد کشیده و زیبای سرو را با زیبایی خاص و خاصش مقایسه کنند.

برداشت: اگر عقل در شرایط سخت و دشوار قرار گیرد، می‌تواند مانند کوه قاف، که نماد عظمت و استواری است، به زیبایی و سبکبالی، آتشین و پرشور، در کنار هم قرار گیرد.

برداشت: هر کسی که مانند شبنم بر روی گل بنشیند و زیبایی خود را به نمایش بگذارد، می‌تواند با قدرت و زیبایی خورشید به سادگی درخشان شود.

برداشت: چشم کسی که بینش عمیق دارد، در هر نگاه از تماشا لذت می‌برد و مانند کسی که نادیدنی‌ها را می‌بیند، از زیبایی‌ها استفاده می‌کند.

برداشت: نقطه‌ای که از قلم صائب می‌چکد، باعث می‌شود صاحبدلان در دل خود به آن توجه کنند و به آن عشق ورزند.