غزل شمارهٔ ۲۵۹۰

برداشت: هر کس که خود را به خاطر دیگران فدا کند و متواضع شود، در قلب آن‌ها جایگاه ویژه‌ای پیدا می‌کند. و هر کسی که به دیگران نزدیک‌تر شود و محبتشان را جلب کند، در دل‌های آن‌ها به خوبی یاد خواهد شد.

برداشت: اگر از آلودگی‌های دنیای مادی خود را پاک کنید، می‌توانید با خورشید (که نماد نور و آگاهی است) به یک سطح واحد برسید، همان‌گونه که عیسی به عنوان نمادی از پاکی و روشنایی شناخته می‌شود.

برداشت: آنها آبروی خود را به اندازه‌ای پایین آورده‌اند که به خاک سیاه شباهت پیدا کرده است، و هر کاری جز تلاش و کوشش واقعی در دل‌ها انجام می‌دهند.

برداشت: شاد شدن از دست دادن گوهر خود کار آسانی نیست، مانند سرمه‌ای که برای بینا کردن چشم استفاده می‌شود.

برداشت: گفت و گوی دوستان همدل می‌تواند راهنمای خوبی برای فهم موضوعات باشد، مانند این که وقتی آب‌ها جمع می‌شوند، می‌توانند دریا را تشکیل دهند.

برداشت: بدون نگرانی، دل‌ها به هم نزدیک و شاداب می‌شوند و مثل کودکان با هم بازی می‌کنند تا شاید دیوانه‌ای را پیدا کنند که با آن همراه شوند.

برداشت: ما شور و شوقی که داریم، نه با داستان‌های فرهاد و مجنون ارتباطی دارد و نه به آنها مربوط می‌شود. بهتر است درباره کوه و دشت صحبت کنیم تا بتوانیم راهی برای پیدا کردن یک لنگر مناسب بیابیم.

برداشت: سینه‌ی تنگ صدف به شدت گرفتار شده است و وقتی که لب خود را باز می‌کند، وای بر افرادی که بی‌توجه و بدون فکر به آن لب نگاه می‌کنند.

برداشت: هیچ پرنده‌ای نمی‌تواند از تخم خود بیرون بیاید و به آسمان پرواز کند، مگر اینکه بال و پر خود را بکشد و تلاش کند.

برداشت: جهان کنونی همچون گردبادی است که بی‌هدف و بی‌معنا در حال چرخش است و اگر بخواهند، می‌توانند زندگی را با حرف‌ها و سخنان بیهوده پر کنند.

برداشت: آینه به خودش نظم و ترتیب نمی‌دهد، طوطی ما هم جز اینکه بر دل ما بگوید، کار دیگری نمی‌تواند بکند.

برداشت: آنان که به دنیا پشت می‌کنند و از آن روی برمی‌گردانند، در واقع به آنچه که می‌خواهند و در جستجویش هستند، دست نمی‌یابند.

برداشت: نکته‌های فریبنده و زودگذر دنیا در نگاه او همچون تصویر یک سراب به نظر می‌رسید. هر کسی که صائب را در این مکان عبرت‌آموز بیندیشد، به بصیرت و درک عمیق دست خواهد یافت.