غزل شمارهٔ ۲۵۸۲

برداشت: برق ما باعث شد که دود مشکلی از گیاهان و علف‌ها به وجود نیاید. آیا پیش ما، صدا و ناله‌ی کسانی که به دنبال خواسته‌هایشان هستند، بلند خواهد شد؟

برداشت: وقتی که حبابی از دریا بیرون می‌آید، سریعاً از بین می‌رود. این نشان‌دهنده این است که هر بنایی که بر اساس نفس و زندگی موقتی شکل بگیرد، به زودی فرو می‌ریزد.

برداشت: صبر، مانند دندانی که بر جگر گذاشته شده، موجب می‌شود که ناله مظلوم به فریاد بلند تبدیل شود و به گوش کسی برسد که توانایی کمک کردن دارد.

برداشت: دل به خاطر مشکلات بیشتر مضطرب شد و در نتیجه، مانند شکارچی که درگیر صید وحشی است، آرامش خود را از دست می‌دهد.

برداشت: در حالت مستی، لیوانی با گردنی راست وجود دارد و آه که اگر دست نگهبان به گردن آن برسد، چه بلایی خواهد آمد!

برداشت: میوه‌های رسیده به طور ناگهانی بر زمین می‌افتند و در همین حال، شراب نیم‌رس به ارتفاع می‌رسد.

برداشت: آنقدر پر از درد و اندوه هستم که از هر زخمی که بر من برود، ناله‌ای بلند و رسا مانند صداي زنگ جرس از من شنیده می‌شود.

برداشت: وقتی بلبل، با جذبه‌ای خاص، پرواز را آغاز کند، آتش عشقش به گل‌ها شعله‌ور می‌شود و قفس را به طور کامل پشت سر می‌گذارد.