غزل شمارهٔ ۲۵۷۹

برداشت: گریه من مانند آبی است که در جوی صبحگاهی جاری می‌شود و ناله من همچون آتش در دل اثر می‌گذارد.

برداشت: وقتی آن لب که سخن را می‌آفریند، شروع به سخن گفتن می‌کند، گویی آتش سرخ یاقوت، جرقه‌هایی از زیبایی و شوق را در فضا پخش می‌کند.

برداشت: اگر لبخند او این‌قدر زیبا و جذاب باشد، باعث می‌شود که زمین به لرزه درآید و گوهرهایش را روی آب بریزد.

برداشت: در کوچه‌ای تنگ، رشته‌ای بی‌تاب و نگران از شرم، لاغر و بی‌جان خود را به زمین می‌اندازد.

برداشت: اگر نمی‌خواهی زندگی‌ات تلخ باشد، باید با دیگران با زبان خوش و مهربان صحبت کنی. مانند پسته‌ای که وقتی با شیرینی صحبت می‌کند، در شکر غوطه‌ور می‌شود.

برداشت: عقل بی‌تجربه هر کار که با ما می‌کند، باعث می‌شود که شرایط ما به خطر بیفتد، مثل اینکه آموزگاری ما را در معرض خطر قرار دهد.

برداشت: من چه کسی هستم که در این دنیا بخواهم شکایت و درخواستی داشته باشم؟ در دنیای جستجوی کمال و زیبایی، مانند سیمرغ آزاد و بال‌گشوده پرواز می‌کنم.

برداشت: بهار برای من مانند بنده‌ای است که به خاطر ناز و عفت خود، غنچه را در آستین خود پنهان کرده و زری پوشیده در آن می‌افکند.

برداشت: هرکسی که از دنیا و مردم دور شود، به پذیرش خدا و معنای عمیق‌تری از وجود رسیده است. زمانی برای او خوشایند است که ما را از چشم خود دور کند.

برداشت: هر کسی که مانند گل در برابر زخم‌ها و آسیب‌ها تسلیم می‌شود، در واقع بر سر خود و دیگران پا می‌گذارد و به راحتی خاک و دشواری‌ها را نادیده می‌گیرد.

برداشت: سر منصور در نهایت به دست فنا و نابودی افتاد. میوه وقتی پخته می‌شود، خود به خود از شاخه می‌افتد.

برداشت: یاد کردن از دیگران با نیکی و مهربانی نشان‌دهنده اراده و تلاش شخص است، زیرا هر موجودی به طور طبیعی میوه‌های خودش را به زمین می‌ریزد.

برداشت: هر کس که دل خود را از وابستگی‌ها و تعلقات آزاد کند، مانند صدفی است که همیشه مروارید تولید می‌کند.