غزل شمارهٔ ۲۵۷۶

برداشت: اگر نمک در شراب آن زیبایی که در میکده وجود دارد ریخته شود، شور و هیجان قیامت را به وجود می‌آورد.

برداشت: وقتی که ماهتاب به راه می‌آید، زیبایی‌ام را در پرتو نورش می‌اندازم و ماه را در دنیای شگفتی و حیرت غرق می‌کنم.

برداشت: صبح سعادت در وجودش طوری است که بر هر کسی سایه می‌افکند و مانند پرنده‌ای خوشبخت، بر سر افراد می‌نشیند.

برداشت: تا زمانی که ممکن است، در گوشه‌ی تنهایی و آزادی زندگی کن. عقل انسان چرا خود را در دام گفت‌وگو و ارتباطات دیگران گرفتار می‌کند؟

برداشت: پس از این، با رخشندگی و زیبایی خود، قمرها را تحت تأثیر قرار می‌دهد. اگر آن سرو، بر دوش قد بلند و زیبا خود، جلوه‌گری کند.

برداشت: هر کس به دنیا نگاه کند و از آن عبرت بگیرد، به حقیقتی عمیق‌تر پی می‌برد و بهتر می‌تواند به آنچه که در دنیا وجود دارد، توجه کند. در واقع، دوری جستن از زرق و برق دنیا و تأمل در آن، باعث روشنی چشم و بصیرت است.

برداشت: زیر آسمان، مثل کسی که در آستانه مرگ است، به هر کس نگاه می‌کند و از او انتظار کمک و شفاعت دارد.