غزل شمارهٔ ۲۵۷۴

برداشت: اگر گلبرگ‌های گل به خاطر لطافت و زیبایی‌اش دچار آسیب شوند، خار به خاطر ناتوانی و ناامیدی در چشم بلبل هم می‌تواند بشکند.

برداشت: نخل در حال عزاداری است و برای خود ترتیب می‌دهد، هر کسی که بدون فکر به خود آسیب برساند، نتایج ناگواری را متحمل می‌شود.

برداشت: در روزهای بهاری، فرصتی نیست که بخواهیم به راحتی و بدون دغدغه، از زیبایی‌های طبیعت لذت ببریم. آتش اشتیاق و عشق در دل انسان‌ها وجود دارد، اما زمان کمی برای بهره‌مندی از زیبایی‌های گل‌ها و طبیعت داریم.

برداشت: وقتی که دست شوخی از آستین بیرون می‌آید، آن گل زیبا که غنچه‌هایی دارد را بر سر بلبل می‌شکند.

برداشت: این گره‌ای که از زلف او به وجود آمده است، در دل چمن، شانه‌ی نسیم صبحگاهی را به هم می‌زند و باعث شکستگی زلف سنبل می‌شود.

برداشت: به دشواری می‌توان با دل خودرأی و خودخواه، حتی صد دریا شراب این مستی را از آب شمشیر نادیده گرفتن، شکست.

برداشت: قامت خم نمی‌تواند مانع زندگی پر شتاب و سریع باشد، همانطور که اگر پل بشکند، سیل همچنان به حرکت خود ادامه می‌دهد و توقف نمی‌کند.

برداشت: نسیم نمی‌تواند به گلستان آن محبوب راه پیدا کند، حتی اگر دل انسان در پیچ و تاب زلف و موی او بشکند.

برداشت: هر کس که به دامان توکل روی آورد و اعتماد کند، مانند تیغی خواهد بود که از ابرهای رحمت بهره‌مند می‌شود و آبدار می‌گردد.