غزل شمارهٔ ۲۵۷۰

برداشت: زن زیبایی با نگاه خیره کننده‌اش، قلب‌های ما را به بی‌تابی و جنب و جوش می‌آورد، به طوری که غم و اندوه در دل ما به رقص در می‌آید.

برداشت: دل من همچنان می‌تپد و از زندگی جدا نیست. درون سینه‌ام این آتش عشق به شدت شعله‌ور است و به مانند یک سنگی که در آن مشق می‌شود، جانفشانی می‌کند.

برداشت: شوق و علاقه‌ام به زندگی و جمال زیبایی، مرا از دنیای مادی خود جدا کرده است؛ به طوری که مانند پیراهن یوسف، این حس پرارزش و گران‌بها بر تنم احساس سنگینی می‌کند.

برداشت: اگرچه لیلی به ظاهر از حالات مجنون بی‌خبر است، اما در حقیقت در چشمان زیبای خود مراقب اوست.

برداشت: ابر نیسان به آرامی در داخل صدف، گوهری را که کلک صائب می‌سازد، پنهان کرده و هر جا که این گوهر می‌درخشد، زیبایی و جاذبه‌ای خاص دارد.