غزل شمارهٔ ۲۵۶۳

برداشت: جام پر از شراب، درد جان دلشکسته را درمان می‌کند و گرد و غبار از صورت، مانند سیلابی که از جیحون می‌گذرد، می‌زداید.

برداشت: در محفل خوشی و شادی، قواعد و آداب اجتماعی به هم ریخته و نامنظم است. دختر زیبایی مانند گل، درباره مسائلی عمیق و فلسفی مثل اندیشه‌های فیلسوفی بزرگ به گپ و گفت می‌پردازد.

برداشت: کوه به خاطر شدت شوق و هیجان ناشی از شراب، سر خود را خم کرده است و دل فردی بی‌فایده در حال بیان غم و اندوهش به آسمان است.

برداشت: هر جا که آتش افروخته شود، دامن هامون بلند می‌شود و به خیال لیلی، داغ عشق مجنون را تداعی می‌کند.

برداشت: شعله آتش نمی‌تواند رنگ لباس را عوض کند، پس چگونه ممکن است که روی ما را مانند گل‌های رنگارنگ زیبا کند؟

برداشت: از غبار و گرد و غباری که دور و بر توست، احساس امنیت نکن، زیرا زمانی می‌رسد که سرنوشت و قدرتی که در دستان کسی است، می‌تواند همه چیز را تغییر دهد و حتی موجودات کوچک را از سر راه بردارد.

برداشت: انسانی بی‌گناه و آزاد را می‌سازد که نیازی به کمک ندارد و هر کس که از او قدردانی کند، به او لطف می‌نماید.

برداشت: عشق باعث شکل‌گیری آرزوها و اشتیاق در دل من می‌شود؛ همان‌طور که پرنده‌ای به نام جغد، در دل ویرانی‌ها، به من انگیزه و زیبایی می‌دهد.