غزل شمارهٔ ۲۵۶۲

برداشت: اگرچه در نگاه اول به نظر می‌رسد که زیبایی می‌خواهد آرامش را تجربه کند، اما حقیقت این است که مانند آهویی که آماده فرار است، این زیبایی در دل خود نفسی برای گریز دارد.

برداشت: اگر چمن به شکل زیبا و مرتب درآید، چه اشکالی دارد که در گلستانی که مشغول چیدن گل‌ها هستند، نگاه و تماشا کردن کار آن‌ها مناسب و لازم است.

برداشت: نگاه به آن سیب‌گونه که زیر پرده‌ای از شرم پنهان است، با حرارت خاصی منجر به چکیدن آب دهان می‌شود.

برداشت: قامت زیبای او مانند سرو است و با آن زیبایی، بر روی زمین سایه‌ای می‌اندازد که گویی مشغول تمرین خط‌نویسی است.

برداشت: هر چند دل‌ها مانند دانه‌های تسبیح در هر رشته‌ای به زیبایی زلف او دل بسته‌اند، اما همچنان دل‌ها به تپیدن ادامه می‌دهند.

برداشت: اگر سنگ عقیق بتواند کمی از تشنگی را کم کند، لعل او با دیدنش تشنه را سیراب می‌کند.

برداشت: در دوران پیری، بدزبانان و ظالم‌ها هیچ‌کس را نمی‌بخشند و همچنان به ظلم و ستم ادامه می‌دهند. به‌راستی، درختی که به‌سختی خم می‌شود، چگونه می‌تواند به آسانی از تیرگی و خشونت دست بردارد؟

برداشت: شکایت از تقدیر و سرنوشت نتیجه‌ای جز پشیمانی ندارد. مثل این که شیر وقتی بچه‌اش را از پستان خود جدا می‌کند، احساس درد و ناراحتی می‌کند.

برداشت: زاهدی که فقط در مورد روح و معنویت صحبت می‌کند و به دنیا و لذت‌های آن بی‌توجه است، در اصل مانند شمشیری از چوب است که فقط برای نمایش تهدید می‌کند و در واقع هیچ تأثیری ندارد.

برداشت: در درک و عقل هر فردی، حتی کسانی که فهم سطحی دارند، چیزهای کوچک و بی‌اهمیت می‌تواند مانع از دیدن بهتر و پیشرفت آن‌ها شود.

برداشت: با تأمل و دقت می‌توان گفت که گفته‌های درست و منطقی همچون باده‌ای ناهموار، با صافی و بدون اختلال، به آرامی و تدریجاً مفهوم خود را نمایان می‌کنند.