غزل شمارهٔ ۲۵۶۱

برداشت: چهرهٔ زیبا و رنگین گلستان باعث می‌شود که اشک‌هایمان مانند شمعی سوزان روشن شوند.

برداشت: بی‌حجابی مانند بادی تند است که زیبایی را پنهان می‌کند و خوب بودن را به زیر دامن می‌برد.

برداشت: چشم زلیخا به شدت به انتظار بوی پیراهن یوسف سفید و بی‌حرکت شده است و این انتظار، جایگاه او را مانند نور در خانه‌ی کنعان روشن می‌کند.

برداشت: دلیل آشنایی و صمیمیت افراد این است که قدرت جذب و گرمی رابطه انسانی، می‌تواند حتی بیگانگان را تحت تأثیر قرار دهد و به آن‌ها نیز آرامش و نور ببخشد. همان‌طور که چراغ روشنایی خود را از روغن می‌گیرد، گرمای دوستی نیز می‌تواند دیگران را به خود جلب کند.

برداشت: دردمندان نیازی به محافظت و حصار ندارند، زیرا وقتی درد و رنج آنها به هم بپیوندد، مانند زره‌ای محکم عمل می‌کند.

برداشت: او که مرا به رفتن از سر کوی خود وادار می‌کند، از خوابِ سنگینی که بر پایم افتاده، بی‌خبر است.

برداشت: اگر بفهمی که تنهایی چه تأثیری بر من می‌گذارد، دیگر به سرکشی و ناز خود ادامه نخواهی داد و آن را فراموش خواهی کرد.

برداشت: از روی سادگی و تفکر کوتاه‌مدت، به دشمن میدان می‌دهیم و زمینه را برای او هموار می‌کنیم.

برداشت: اگر فردی بسیار وسواس و تنگ‌نظر باشد، حتی کوچک‌ترین چیزها می‌تواند برای او مانع و مشکل ایجاد کند؛ به‌طوری‌که یک تار مو می‌تواند جلوی دید او را بگیرد و کل جهان را در چشمش تیره و تار نشان دهد.

برداشت: وقتی که زمان در حال گذر است، اگر انسان به چیزی نچسبد و خود را درگیر آن نکند، مانند سنگی می‌ماند که در آغوش یک پرتاب‌کننده قرار گرفته است و نمی‌تواند حرکت کند. این تصویر نشان می‌دهد که موانع و مشکلات می‌توانند ما را از پیشرفت بازدارند.

برداشت: صائب سپهر با اهل دل کارهایی می‌کند که آیینه‌ی تاریک در گلخن انجام می‌دهد، یعنی او در ارتباط با افراد صمیمی و با روح، رفتارهایی دارد که به نوعی پاسخگوی وضعیت‌های نه چندان روشن و شفاف است.