غزل شمارهٔ ۲۵۵۹

برداشت: عمر کوتاه می‌تواند انسان را از افکار پریشان دور کند و ختم قرآن را نیز با بررسی و تامل آسان‌تر می‌سازد.

برداشت: در روز عید، خون کسانی که در عشق کشته شده‌اند همچون حنای عید می‌ماند و شمعی که به‌طور نامناسبی روشن شده، بر روی خاک شهیدان گریه می‌کند.

برداشت: عاشقان نمی‌توانند از بیان راز عشق خودداری کنند؛ مانند این است که آتش در سینه آن‌ها شعله‌ور می‌شود.

برداشت: دل انسان با آرزوی وصال محبوب به تپش درمی‌آید، مانند آنکه پسته به امید شیرینی شکر درونش، در پوست خود به شکفتگی و سرخوشی می‌پردازد.

برداشت: نوشیدنی را کسانی که مست هستند، نمی‌توانند به راحتی از دست خودشان خارج کنند. وقتی که طوفان در شهر بزند، حال و هوای آنجا به شدت تغییر می‌کند.

برداشت: هر کس که زیبایی و جلوه‌ی دلربای آن معصومه را ببیند، به حدی شگفت‌زده و حیرت‌زده می‌شود که نمی‌تواند تصمیم بگیرد و محو آن زیبایی می‌گردد.

برداشت: سینه‌های گرم به خاطر آه سرد، خنک می‌شود و این سفال پر از تشنگی را سیراب می‌کند و مانند ریحان سرسبز و خوشبو می‌شود.

برداشت: انحراف از مسیر صحیح باعث می‌شود که فرد به مشکلات و تنگناهای بیشتری دچار شود و فقر و تنگدستی می‌تواند حتی شخصی را به تغییر باورهایش وادار کند.

برداشت: از زلیخاهای این دنیا دوری کن، زیرا این افراد بی‌آبرو، بی‌سبب و بی‌گناه را در بند و زندان می‌گیرند.

برداشت: هر کس که از راحت‌طلبی دست بکشد و مانند صائب، با انضباط و توجه به آداب اخلاقی، به دلایل شخصی بر دستاوردهای خود پافشاری کند، در زیر سایه‌ی حمایت و آرامش قرار می‌گیرد.