غزل شمارهٔ ۲۵۵۸

برداشت: اندیشیدن به ازدحام و شلوغی، دل را بی‌دلیل آشفته می‌سازد. اما کسی که به ما امید و برنامه می‌دهد، به ما کمک می‌کند تا نظم و آرامش پیدا کنیم.

برداشت: دل خود را با آهی سوزان نرم و لطیف کن؛ زیرا این مشت سخت و خونین، مانند تیرکمان در بدن اثر می‌گذارد و کارش را انجام می‌دهد.

برداشت: هر کسی که خشمی را با آرامش خود خاموش کند، مانند ابراهیم خلیل (ع) است که آتش سوزان را به باغی زیبا تبدیل کرده است.

برداشت: از طریق لطف و نیکی، شخصی می‌تواند به سلامت و آزادی کودکانی که از آموزشگاه‌ها رها شده‌اند، کمک کند و آنان را از وضعیت نابسامان بیرون آورد.

برداشت: لذت آزادی و دوستی برای او مبارک باشد، زیرا عمل نیک و خوب هر فردی که به دیگران کمک می‌کند، با بنده بودن و اطاعت کردن نمی‌سازد.

برداشت: هزینه و تلاش برای باران از کیسه دریا پرداخت می‌شود، ولی نمی‌فهمم چرا اینقدر دل‌سخت و مقاوم نسبت به عشق و نیاز معشوق می‌ایستد.

برداشت: غیرت باعث می‌شود که خون دریا به جوش آید، مانند صدفی که در برابر باران بهار دهانش را باز می‌کند.

برداشت: در زمانی که روزها و سال‌ها یکی پس از دیگری به پایان می‌رسند و عمر انسان می‌گذرد، صائب از بی‌توجهی و غفلت، همانند نظم و ترتیب یک دیوان شعری می‌چیده، به زندگی خود و گذشت زمان می‌پردازد.