غزل شمارهٔ ۲۵۵۳

برداشت: روی خوش‌تراش و زیبای تو، دل را تحت تأثیر قرار می‌دهد و در نگاه‌ها، مردمک چشم را به نقطه‌ای از تردید و سوال می‌برد.

برداشت: دل من به شدت در حال التهاب و آشفتگی است، چنان که احساس می‌کنم درون خانه‌ام، زندانی و گرفتار شده‌ام. این حالت مانند شعله‌هایی است که در یک مشبک می‌تپد و هر لحظه ممکن است از آن خارج شود.

برداشت: آه من مانند گردباد در دشت می‌پیچد و اشک‌های من به قدری شدید است که می‌تواند کوه را با صدای کبک به لرزه درآورد.

برداشت: این دنیا را با چشم باز نمی‌توان به درستی دید؛ برای شناختن زیبایی‌های آن، باید از آن چشم‌پوشی کرد، مثل کسی که عینک می‌زند تا بتواند بهتر ببیند.

برداشت: دشمن به راحتی نمی‌خواهد بی‌فکر عمل کند، چون از نقاط ضعف ما آگاه است و می‌تواند به ما ضربه بزند.

برداشت: هر کس که با صداقت و ایستادگی به دنبال حقیقت باشد، به راحتی بر موانع و سختی‌ها غلبه می‌کند و از آن‌ها عبور می‌کند.

برداشت: زمانی که انسان به کمک نیاز دارد، به کسی که ممکن است مخالفش باشد پناه می‌برد. وقتی که کار به مشکل می‌خورد، به نوعی باید سرش را پایین بیندازد و به شکل غیرمستقیم از آن شخص کمک بگیرد.

برداشت: صحبت‌های دوستانی که با هم هماهنگ هستند، هر کدام را از دیگری جدا می‌کند، ولی سکوت یک فرد می‌تواند همه را به هم نزدیک کند.

برداشت: اگر شوق و علاقه به چیزی وجود داشته باشد، حتی مشکلات و موانع هم نمی‌توانند مانع پیشرفت و حرکت شوند. با وجود سختی‌ها، انسان می‌تواند به راحتی و با انگیزه ادامه دهد.