غزل شمارهٔ ۲۵۴۹

برداشت: مستم از زیبایی‌ام، از آنجا که هر بار که لبی تر می‌شود، از طعم آن میوه شیرین، نوشیدن شراب چندین برابر لذت‌بخش‌تر می‌شود.

برداشت: پرنده‌ای خوش‌صدا در باغی که پر از گل و زیبایی است، با صدای نازنینش شادی و زندگی را به نمایش می‌گذارد و به گل‌های جوان و زیبا می‌نگرد که همچون طلا درخشان هستند.

برداشت: صبح پیری باعث شده که خواب بی‌خبری ما سنگین شود و بادبان زندگی ما در حال حاضر نمی‌گذارد که کشتی‌مان به خوبی حرکت کند.

برداشت: آب زلال، ویژگی‌های نهانی خاک را نشان می‌دهد و هر چیزی که در دل وجود دارد را به تصویر می‌کشد.

برداشت: زاهدی که از دنیا روی گردان است، در واقع به خاطر شهرت و برتری اجتماعی این کار را می‌کند. او برای نمایش خود و جلب توجه، به جای توجه به ارزش‌های واقعی، بر روی سکه‌ای که نماد ثروت است، تکیه می‌کند.

برداشت: با تلاش و کوشش، مقام و منزلت دین بالا می‌رود و تحت فشار قرار نمی‌گیرد. واعظ با قرار گرفتن بر منبر، برای ترویج دین و ارزش‌های آن کوشش می‌کند.

برداشت: به خاطر قدرت کلام و شوقی که در صحبت‌های من وجود دارد، نامه‌ام مانند شاهینی است که کبوتر را به خود جذب می‌کند و به زمین می‌اندازد.

برداشت: مرگ او را نمی‌تواند در محیطی سرسخت و بیگانه آرامش دهد، همان‌طور که دوربینی که از خاک به چشم می‌زند، نمی‌تواند خواب خوشی به او بدهد.

برداشت: به آسانی از تسلط بر صائب بگذر، زیرا شکارچی ضعیف هم می‌تواند با نشانه‌گیری درست، سبب آسیب دیدن زخم‌های عمیق و شدید شود.