غزل شمارهٔ ۲۵۴۷

برداشت: چشم خاک، با نگاهش به سوی سخاوت می‌نگرد و مانند مور، این سرزمین را به مهمانی سلیمان می‌برد.

برداشت: ای دل بی‌درد، چرا همواره به دردهای زیاد پرداخته‌اید؟ گل سرخ، علامت زخم خود را بر سینه‌اش نشان می‌دهد.

برداشت: در باغی که درختان سرو به تلاطم و شگفتی می‌پردازند، قطره‌ای از شبنم قدرت و زیبایی خود را به حدی می‌آورد که گویی می‌تواند خورشید را تحت تأثیر قرار دهد.

برداشت: از خودنمایی بپرهیز، زیرا مانند طاووس شایسته نیستی. کعبه با وجود تنها یک لباس، در سال کافی و قانع است.

برداشت: محبت واقعی به معنای بی‌فکری و دل کندن از دیگران نیست. دل کسی را نمی‌توان به سادگی گرفت، زیرا عشق واقعی به همزیستی و ماندن در کنار یکدیگر می‌انجامد.

برداشت: ای صائب، از وابستگی‌ها رها شو و آرامش را تجربه کن، چرا که وقتی باغ بی‌برگ می‌شود، زمان راحتی و آسایش فرامی‌رسد.