غزل شمارهٔ ۲۵۴۳

برداشت: اشک‌های من رازهای نهفته‌ام را نمایان می‌کند و آنچه را که پنهان کرده‌ام، چهره‌ام به وضوح نشان می‌دهد.

برداشت: خنده‌ی دلنشین تو چنان اثرگذاری دارد که می‌تواند روح را زنده کند، گویی به معجزه‌ی عیسی روحی که مرده را احیا می‌کند.

برداشت: قدرت و توانایی دولت در این مسیر به کمک نمی‌آید؛ آنچه خضر (راهنما) در این راه به دست می‌آورد، از آنچه اسکندر آرزو می‌کند، بیشتر است.

برداشت: اگرچه بلبل به ظاهر نمی‌تواند در دل خود گریه‌ای داشته باشد، اما به خاطر برآورده کردن امیدش، دامن خود را برای شکفتن گل‌ها به رنج و سختی می‌دهد.

برداشت: در هر گوشه‌ای هزاران نعمت و بهشت از عشق وجود دارد، اما زاهدی که افق دیدش محدود است فقط به دنبال بهشت و آرزوی آن است.