غزل شمارهٔ ۲۵۴۱

برداشت: هر کسی که در کنار دوستش جشن و شادی برپا کند، حتی اگر در کنار معشوقش باشد، باز هم به یاد تنهایی‌اش می‌افتد.

برداشت: هر قطعه‌ای از تجربیات و وقایع زندگی مانند تخته مشق می‌شود و اگر کسی با شور و عشق به آن نگاه کند، می‌تواند از این تجربیات مانند کشتی‌ای که در دریای عشق سفر می‌کند بهره ببرد.

برداشت: هر کسی که به زنجیر موهای محبوبش دچار شود، مانند کسی است که در میانه‌ی پنبه داغ به دنبال غزال‌های زیبا در ختن می‌گردد.

برداشت: چهره زیبای تو تاثیری بر دل‌ها می‌گذارد که هیچ کلامی نمی‌تواند آن را وصف کند. حتی صحبت‌های حضرت موسی با خداوند نیز نمی‌تواند با این زیبایی و جذابیت که تو با نگاهت به دیگران می‌بخشی، مقایسه شود.

برداشت: نفس انسان مانند شیشه خالی است و به سختی می‌تواند احساسات و ناله‌های او را بیان کند. این ناله‌ها وقتی که با قدرت آسمان یا سرنوشت برخورد کند، چه تأثیری خواهد داشت؟

برداشت: هرگاه ذرات عالم به سمت قبله (یعنی هدف اصلی و معنوی) توجه کنند، مانند تابش آفتاب بر خاک تیره، آن وقت هر کس خود را به زانو درآورد و خواری و نیاز خود را بپذیرد.

برداشت: خاک را با کمی از شراب مانند کوه طور به رقص درآورد، زمانی که دل عاشق برمی‌خیزد تا نوشیدن باده را آغاز کند.

برداشت: از دل سنگی کودکانه‌ام، می‌توان ماده‌ای به نام توتیا استخراج کرد تا دل دیوانه‌ام به رسوایی دچار شود.

برداشت: اگر کسی با زیبایی و جذابیت خود، نظر کسی را جلب کند، آثار عشق و حسرت در دل او باقی خواهد ماند.

برداشت: عشق باعث می‌شود که فعالیت‌های عقل و برنامه‌ریزی را مختل کند، همان‌طور که یک پشه وقتی که بخواهد در مقابل طوفانی بایستد، نمی‌تواند کاری از پیش ببرد.

برداشت: اگر قمری‌ها بال‌های خود را از پای سرو بگیرند، باز هم زیبایی او را نمی‌توان نادیده گرفت؛ زیرا سرو با قد و قامتش خود را به زیبایی معرفی می‌کند.

برداشت: پرندگان زیبای دنیا، گل‌های کوچک را به آتش می‌زنند، و هر جا که صائب به جلب توجه و شلوغی می‌پردازد، اتفاقات و هیاهوها رقم می‌خورد.