غزل شمارهٔ ۲۵۳۶

برداشت: چه کسی می‌تواند دردم را با شراب قرمز تسکین دهد؟ جز اینکه دستی مهربان از آستین بیرون بیاید و به من نوازش کند.

برداشت: هر کسی که در دلش تلخی و ناراحتی وجود داشته باشد، مانند طوفان و گردباد، به شدت آن را در دلش ریشه‌دار می‌کند.

برداشت: نزدیکان به دنیا و مال و ثروت، به راحتی نمی‌توانند از آن چشم بپوشند. افراد خسیس نمی‌توانند مانند یک گدا نسبت به مالکیت خود بی‌اعتنا باشند.

برداشت: باید سال‌ها در دریای خون غوطه‌ور شود هر کسی که بخواهد خار را از پای ما بیرون بکشد.

برداشت: چهره کسانی که طمع دارند، چین و چروک‌های زیادی دارد و همچون موج سراب، تشنگی آن‌ها را بیشتر می‌کند.

برداشت: کسی که نمی‌تواند به دیگران کمک کند، دستش را در آستین خود پنهان کرده است و فقط کسانی که می‌خواهند با احسان خود دیگران را شکرگزار کنند، باید دست یاری به سوی آنها دراز کنند.

برداشت: آب تلخ نمی‌تواند تشنه را سیراب کند، پس چه بسا که ظالم با آن لبان زیبا چه کارهایی انجام خواهد داد.

برداشت: روزی را به کسانی که قناعت را می‌پذیرند می‌دهد، بدون اینکه چیزی از آن بخواهند. حتی آن کسی که لب‌هایش خاکی است، می‌تواند از برکات و ثروت‌های بزرگ بهره‌مند شود.

برداشت: افراد گوشه‌گیر و دور از حوادث، از خطرات و ناملایمات در امان هستند؛ اما آب با ارزش گوهر چطور می‌تواند تحت تأثیر سیلاب‌های ناگهانی قرار بگیرد؟

برداشت: هر کسی که توانایی داشته باشد می‌تواند با کلمات زیبا و موزون، مانند گل‌های بهشتی در خیابان‌ها، فضای دلنشینی ایجاد کند.