غزل شمارهٔ ۲۵۲۸

برداشت: می‌خواهم نوازنده‌ای داشته باشم که با آهنگ‌هایش مرا مست کند و هر چه از خودم دور شوم، صدای مرا به گوش دیگران برساند.

برداشت: تا کی باید به فکر شروع و پایان باشم؟ آرامش و راحتی کجاست که بتوانم از دغدغه‌های آغاز و انجام رها شوم؟

برداشت: در دل آیینه سیاه من، نور خورشید وجود دارد و در این لحظه، شخصی که جدا از دقت و توجه عمل می‌کند، به روشنی‌اش نگاه می‌کند.

برداشت: غنچه نمی‌تواند بوی گل را پنهان کند و آسمان هم چگونه می‌تواند مانع پرواز من شود؟

برداشت: جوشش دریا به خاطر پوشش حباب کم نمی‌شود. محبت خاموشی، با اشک من چه کار می‌تواند بکند؟

برداشت: در لباس خویش احساس آزادی دارم و از آنچه نمی‌بینم رنج نمی‌برم. هیچ‌کس نمی‌تواند به آرامش دست یابد اگر که به بافت زندگی من نزدیک شود.

برداشت: سال‌هاست که مانند شعله‌ای در دل خود می‌سوزم و نفس می‌زنم، تا شاید آن فرد سنگدل و بی‌احساس، روزی مرا به همراهی خود بپذیرد.

برداشت: اگر شعر من مورد تحسین شاه دلیر قرار گیرد، نشان می‌دهد که افکار من در مقام و شأن بالایی قرار دارد.