غزل شمارهٔ ۲۵۲۶

برداشت: مدت زیادی است که زیر فشار و سنگینی مشکلات زندگی قرار دارم و منتظرم که عشق بیاید و این بار سنگین را از دوشم بردارد و به من آرامش بدهد.

برداشت: من در یک لباس خوابیده‌ام و خیال یار در سر دارم، و هر کسی که بخواهد مرا از این خواب بیدار کند، سرش را از روی من برندارد!

برداشت: ناخن کبود و صیقل‌خورده‌ام، که از زنگ سینه‌ام به وجود آمده، چگونه می‌تواند خاکستر تلاش‌های من را با آینه‌ی تار و تاریکم ببیند؟

برداشت: چشمان من سنگین و خواب‌آلود هستند، اما مانند رگ سنگی که نمی‌خوابد، احساس عجیبی دارم که با این حال مرا بیدار می‌کند.

برداشت: عاشقان از همان ابتدای خلقت به درد و رنج عادت کرده‌اند و تنها کسی که می‌تواند از حال آنها باخبر شود، کسی است که خودش دردی نداشته باشد.