غزل شمارهٔ ۲۵۲۵

برداشت: ابرها از صدای آه من گیج و شگفت‌زده می‌شوند و اشک‌های من مانند نمک در چشم ستاره‌ها می‌ریزد.

برداشت: آدم را از بهشت جاودان بیرون آوردند تا او و فرزندانش بتوانند گندم بخورند.

برداشت: هر کسی که شکم چاق و پر دارد، از سفره‌ای که دیگران از آن بهره‌مند می‌شوند، نصیبی نخواهد داشت. به این معنی که اگر کسی فقط فکر خودخواهی و پر کردن شکمش باشد، نمی‌تواند به دیگران محبت و دوستی نشان دهد.

برداشت: پختگی و کمال ممکن است زندگی را برای برخی افراد سخت و تلخ کند، در حالی که جوانی و نارسایی می‌تواند شوری و شوق را در دل به وجود آورد و مانند جشن و شادی درون یک ظرف بارور شود.

برداشت: نیک و بد برای آسمان بی‌رحم تفاوتی ندارد؛ نمی‌توان انتظار داشت که آسیاب، جو را از گندم تفکیک کند.

برداشت: کسانی که کوتاه‌فکر هستند، مانند عقرب که به خاطر دم خود، علم و دانش را از دست می‌دهد، به راحتی موجب آسیب به ارزش‌ها و حرمت‌های خود می‌شوند. آن‌ها به جای حفظ ناموس و اصول خود، به راحتی از آن‌ها عبور می‌کنند.

برداشت: هر کسی که بتواند با دندان، گره‌ای را باز کند، می‌تواند هم به‌راحتی از ابروی کسانی که بخیل هستند، دور شود.

برداشت: از راه راست دین خارج نشو، زیرا اگر از این مسیر منحرف شوی، به زودی خودت را گم می‌کنی.

برداشت: هر کسی که با شهرت و به‌صورت ظاهری در راه و روش زندگی خود پیش می‌رود، ممکن است از حقیقت و اصل موضوع دور شود و در مسیری نادرست گام بردارد.