غزل شمارهٔ ۲۵۲۲

برداشت: هرکسی که در مسیر دستیابی به هدف، با دل و اراده خود تلاش کند، می‌تواند موانع سخت و دشوار زندگی را به آسانی پشت سر بگذارد و به هدف خود نزدیک شود.

برداشت: او در دستش خاک داشت و مانند بادی بود که هنگام رفتن، وقت گرانبها را صرف آب و گل می‌کند. این نشان‌دهنده‌ی بی‌ارزش بودن کارهایی است که به سرعت گذرا هستند و نمی‌توانند در زندگی تأثیر عمیقی بگذارند.

برداشت: هر کسی که می‌داند، برای رسیدن به هدف در این مسیر، سختی‌ها و تلاش‌ها را نمی‌تواند نادیده بگیرد. انسان باید در جایی که احساس خستگی می‌کند، توقف کند و اندکی استراحت کند.

برداشت: اگر مورچه‌ای بخواهد از روی حرص و طمع کار کند، نمی‌تواند به اندازه‌ای که انتظار دارد به دست آورد، حتی اگر شماره‌ای زیاد خوشه چینی کند.

برداشت: اگر کسی در پاسخ به درخواست ما تلخی و ناراحتی نشان دهد، نشان‌دهنده این است که اراده و همت او کمتر از آن است که بتواند به ما کمک کند. حتی اگر این شخص به سرمایه و امکانات بسیار نیز دسترسی داشته باشد، اما اگر در دل آماده کمک نباشد، آن امکانات کمکی نخواهد کرد.

برداشت: خطر و آسیب برای سبزی و سرسبزی بیشتر از تهاجم مور و ملخ است. دانه ما در این شرایط، آرامش را فقط زمانی تجربه می‌کند که در میان گل‌ها باشد.

برداشت: در میان دریا، جلب توجه دشوار است، زیرا حتی امواج نیز سعی می‌کنند با ساحل صحبت کنند.