غزل شمارهٔ ۲۵۲۱

برداشت: خود را به زیبایی نشان بده که بلبل به خاطر غم عشق، از چشمانش خون بریزد و گل از دیده‌اش اشک شبنم بدون حجاب بریزد.

برداشت: آدمی می‌تواند در برابر سخنان سرزنش‌آمیز صبر پیشه کند، اما آیا کسی هست که با بی‌تفاوتی و نادیده‌گرفتن مشکلات، بتواند تاب بیاورد؟

برداشت: هر کس که روی ناپاک و بی‌حیا دارد، نمی‌تواند به سادگی عفت و حیا را کنار بگذارد. بلبل ما به جای شکایت و گریه، زیبایی و لطافت را در دامن گل جستجو می‌کند.

برداشت: دلمان را به یاد زیبایی‌های هند و فیل‌های مست مشغول می‌کند، همان‌طور که هرکسی داستان‌های زیبایی از زلف و موهای دلربای محبوبش می‌شنود.

برداشت: دل تنگ و پر از احساسات عمیق، همچون دریا که در ناپایداری خودش مروارید ندارد، عشق نمی‌تواند با صبر و تحمل تنها سر کند.

برداشت: بنگر به آن چشمان دلربا که در برابر چهره‌ی زیبا و گلگون او، شبنم به فراموشی می‌رود و سخن از زیباترین گل‌ها به میان می‌آید.

برداشت: در دل شب، می‌توان بدون هیچ ملاحظه‌ای از حال و روز خود صحبت کرد. من می‌توانم صبر کنم، زیرا امیدوارم که زیبایی و خوشی از آن چهره به من برگردد.

برداشت: بسیاری از مشکلات و بحران‌ها از زبان و صحبت‌کردن ناشی می‌شود. وای به حال کسی که بدون فکر و تعقل حرفی بزند.

برداشت: اگر کسی بخواهد به سفر اطمینان در پیشگاه خدای مطلق برود، باید زنگارهای دلمان را پاک کند و از دل خود خضر، که نماد هدایت و معرفت است، پاک کند.

برداشت: اگر بلبل در حضور شاعران بزرگ و نامی، درباره گل‌ها سخن بگوید، باید خجالت بکشد چرا که سخن‌وری او در برابر آثار این شاعران چندان برجسته نیست.