غزل شمارهٔ ۲۵۱۹

برداشت: بارش شدید اشک‌های من می‌تواند سدهای مستحکم اسکندر را بشکند، و خون گرم من مانند جوهر در فولاد نفوذ می‌کند.

برداشت: عشق ساکت و بی‌حرکت چه تأثیری بر دل بی‌تاب من خواهد داشت؟ حتی سنگ سخت هم می‌تواند با آتش شادی من به جولان درآید.

برداشت: از سخن‌های تلخ نصیحت‌گر، خواب من سنگین‌تر می‌شود و بادبان کشتی پربار من، لنگر می‌اندازد.

برداشت: نتیجه تن پروری و تنبلی چیزی جز ذوب شدن روح نیست؛ چربی و اضافه وزن باعث می‌شود که زیبایی و ارزش‌ها کمتر شوند.

برداشت: کسی که در تمام جهات گرفتار شده است، راهی جز تسلیم ندارد. نمی‌توان به راحتی از فشار و قدرت خارج شد، چرا که این امر غیرممکن به نظر می‌رسد.

برداشت: وقتی سینه انسانی از آرزوها خالی شود، دلش شبیه به باغ بهشت می‌شود و زمانی که دل نرم و خالی از غم گردد، می‌تواند مثل چشمه کوثر به دیگران نفع برساند.

برداشت: افراد ناتوان و ناقص را خلق و خوی خوب افراد کامل در نظر دیگران، نقص‌های آنها را به گونه‌ای زیبا و هنرمندانه جلوه‌گر می‌کند.

برداشت: اگر کسی آرزو کند که مانند اسکندر (اسکندر مقدونی) به جایی برسد و آن آرزو را در آینه خود ببیند، باید در این مسیر زانو بزند و به صفات عالی دست پیدا کند.

برداشت: طلانی که از حرص و طمع به دست می‌آید، زندگی را تلخ و ناخوشایند می‌کند، در حالی که اگر به قناعت و راضی بودن با آنچه داریم بپردازیم، می‌توانیم لذت و شیرینی زندگی را احساس کنیم.