غزل شمارهٔ ۲۵۱۶

برداشت: هر کسی که بتواند چین ابروی دربان را باز کند، می‌تواند حتی گره‌ای را که از نیش عقرب ایجاد شده، با دندانش باز کند.

برداشت: اگر کسی آبرویش را در خطر بیندازد، ارزشش به چه کار می‌آید؟ وقتی که مثل صدفی که لب به شکاف باز می‌کند، باید برای دیگران نمایان شود؟

برداشت: می‌توان در گوشه‌ای به تنهایی و انزوا فکر کرد و به خود رسید، اما آیا دل زندان و چاه می‌تواند رهایی یابد؟

برداشت: ستاره‌ی خوشبختی، بر روی دلی خوش‌نشان افتاده است و به همین سبب مور در دست سلیمان، به سادگی جای خود را باز می‌کند.

برداشت: وقتی آفتاب دچار کسادی شود، گل به حالت مهره‌ای درمی‌آید و هر جا که زیبایی تو به وضوح نمایان شود، دکان زیبایی را باز می‌کند.

برداشت: در دل من جایی برای عشق وجود ندارد، برق به راحتی در نیستان جا باز می‌کند.

برداشت: هرکس که به فقرا و نیازمندان دست یاری دراز کند، باید امیدوار باشد که در مقابل این عمل خیرخواهانه، پاداش و ثمره‌ای دریافت کند. این نشان‌دهنده این است که بخشش و کمک به دیگران می‌تواند به برکت و نعمت منجر شود.

برداشت: چندین دل آشفته که بی‌خانمان هستند، از دل‌ مشغولی و غم خود رهایی نمی‌یابند. هر کسی که زلف‌های پریشان را باز کند، در واقع درد و غصه‌های خود را نزد او مطرح می‌کند.

برداشت: هرگز مژه‌های ما را به دیدن زیبایی‌ها عادت نکرده‌اند، چه برسد به اینکه مرجان‌ها بتوانند مشکلات دریا را حل کنند.

برداشت: بهار تازه به قدری شوق و هیجان بلبل ما را تحت تأثیر قرار داد که نتوانستیم به اندازه کافی زمان داشته باشیم تا بال‌هایمان را در باغ گل باز کنیم.

برداشت: شرم و حیا و زیبایی چهره تو، گل‌ها را به حالت غنچه درآورده است. در روز قیامت، چه کسی می‌تواند به این زیبایی پاسخ دهد یا آن را توصیف کند؟

برداشت: خندان‌ها در میان چمن، سر خود را در لباس خود پنهان کرده‌اند در گلی که دوست ما، لباسش را باز کند.

برداشت: اگر میزبان با دل باز پذیرای مهمان باشد، خانه‌اش می‌تواند همچون کاخ سلیمان به زیبا و با ارزش شود، حتی اگر به کوچکی چشم یک مور باشد.

برداشت: وقتی باران می‌بارد، آیینه‌ی ما پاک و بی‌غبار می‌شود و این بارش می‌تواند مشکلات و گره‌های زندگی مستان را باز کند.

برداشت: در فضایی نامشخص و بی‌کران، دل مانند غنچه‌ای خواب‌آلود است و چگونه می‌تواند بال و پر خود را بگشاید و در محیطی محدود و تنگ، خود را آزاد کند؟

برداشت: هر کسی که در سخن هنرمند باشد، می‌تواند مانند یک سرمه (ماده‌ای برای زیباتر کردن چشم) در کلامش نقش‌آفرینی کند و به راحتی در دنیا به شهرت و محبوبیت دست یابد، به ویژه در شهر اصفهان.