غزل شمارهٔ ۲۵۱۵

برداشت: ای کاش روزی برسد که معشوق زیبایی خود را از من دور کند و عشق من را از لبانش بزداید، آن روز دیوان محشر گشوده خواهد شد.

برداشت: در این عالم دلنشین و زیبا، گل‌ها به سبب بی‌نیازی‌شان به زمین می‌افتند. این زمین، حکایت زندگی ما را در خود دارد که آیا کسی هست که ما را از سرنوشتمان نجات دهد؟

برداشت: می‌توان در زیر آسمان آرزویی برآورده کرد، اگر تلاش و اراده‌ی قوی باشد و در دل عزم راسخی برای دستیابی به هدف وجود داشته باشد.

برداشت: دل آسمان به زیبایی و شکوه خود می‌نازد و غنچه‌ای که در آن خوابیده، فشرده و در تنگناست. ای کاش روزی برسد که این سیمرغ، با بال‌های گسترده‌اش، پرواز کند و زیبایی‌های بیشتری را به نمایش بگذارد.

برداشت: اگرچه شب را به خاطر گناهانی که انجام داده‌ام سیاه کرده‌ام، زمانی که صبح شود و دفتر زندگی‌ام باز گردد، آهی از دل بر می‌آورم.

برداشت: تا زمانی که گوهر دل در قید و بند جسم قرار دارد، از صدف خارج نشده است. زمانی که این گوهر آزاد شود، چشم بینا به زیبایی و حقیقت آن پی می‌برد.

برداشت: من به عمق دریا معتقدم، اما نمی‌توانم مانند ناخنی از آن بیرون بیایم. ممکن است در این تلاش، غم یا مسأله‌ای که درون من است، آشکار شود.

برداشت: کاروان شوق هرگز نمی‌تواند از هم بپاشد، زیرا در هر حرکتی مانند موج، آغوشی جدید برای احتضان ایجاد می‌کند.

برداشت: در هر سو، موری با جذبه ای خاص در نیستان در حال کشیدن کمند است، وقتی که دلتنگی و عشق خود را با دیگران تقسیم کند؟

برداشت: این غمخانه به هیچ وجه نشان‌دهنده‌ی عظمت ما نیست، بلکه تنها دل ماست که می‌تواند در روز قیامت این بار را بر دوش کشد و به حقیقت بپردازد.

برداشت: در این جهان هیچ چیزی نمی‌تواند دل را به آرامش برساند، مگر اینکه این مشکل را نیروی ماه نو و دندان ستاره حل کند.

برداشت: از خط سبز، لعل یار به رنگ زیبایی نمایان شده است. آیا ممکن است که او به پرواز بیفتد و از اوج زمین، بال‌هایش را بگشاید؟

برداشت: چشم‌انداز زندگی و عشق هرگز در یک جا ثابت نمی‌ماند. مانند ابری که همیشه در حال حرکت است و هر لحظه در یک سرزمین جدید می‌نشیند.

برداشت: برای جذابیت و شکوه زیبایی کسی که دل‌ها را می‌سوزاند، وجود عطر و بخور لازم است. در محفل تو، دیگر نمی‌توان به سادگی شعله‌ای از شوق و عشق روشن کرد.

برداشت: من احساسات و درد دل خود را با آهی سرد به همراه دارم و امیدوارم که غنچه‌های عشق و زیبایی در بستر نسیم صبح شکفته شوند.