غزل شمارهٔ ۲۵۰۵

برداشت: هر کسی که با لب خاموش و بدون صحبت در حال غرق شدن در مشکلات و دردهاست، به آرامی و به طور دلنشین بوسه‌ای بر لبانی می‌زند که مانند میوه‌های آبدار و رنگین به نظر می‌رسند.

برداشت: لیلی در دل مجنون تنها یک پرده دارد که او را در بیابان حفظ می‌کند و او به خاطر عشقش به او، به ستوه آمده و به بیهوده ناله می‌زند.

برداشت: انزوا و دوری از جمع باعث می‌شود که فکر و اندیشه به اوج برسد و به نوعی نابغه شود. در این حالت، شور و شوقی مشابه ترکیب افکار در یک ظرف خالی به وجود می‌آید.

برداشت: هرچند که سرو با زیبایی و بزرگی‌اش زیر سایه بال و پر دیگران قرار گرفته، اما هنوز مانند قمری که درختان را ترک می‌کند و نغمه‌اش را به حال و هوای خود تغییر می‌دهد، به آزادی و سرودهای دلخواهش ادامه می‌دهد.

برداشت: خاموشی و سکوت باعث شده که دیگر تمایلی به صحبت کردن نداشته باشم. مانند اینکه دمایی که از درون خیمه بیرون می‌زند، از بیماری کوچک و ناچیز ناشی می‌شود.

برداشت: صائب در این بیت به فردی اشاره می‌کند که با دیدگاه محدود خود، توجهی به دشمن ندارد و به طور ناگهانی به او حمله می‌کند. در اینجا به بیداری و آگاهی از وضعیت و خطرات اشاره می‌شود.