غزل شمارهٔ ۲۵۰۴

برداشت: هر کسی که برای چیدن گل‌ها دامنش را بالا می‌زند، در واقع در دلش شعله‌ور است و آن آتش شوق را به آواز بلبل می‌زند.

برداشت: هر کسی که بر خود تلخی و دشواری می‌آفریند، می‌تواند شیرینی و لذت را همچون شبنم بر روی گل احساس کند.

برداشت: آوای او از شدت اندوهش، در دل شب مانند بوسه‌ای است که پروانه به نوک بلبل می‌زند.

برداشت: ای عارفان و عاشقان، با همتی در کارهای ما، شوق و هیجان در دل ما طنین انداز است و مانند گردشی در کابل، در فکر و آرزوهای ما جولان می‌دهد.

برداشت: هر کسی که مثل صائب به شیوه‌ای نو و تازه با گذشته آشنا باشد، به مانند بلبل در باغ آمل شعر می‌گوید و لذت می‌برد.