غزل شمارهٔ ۲۵۰۲

برداشت: در باغی که بلبل به خاطر عشق و احساس خود آواز می‌خواند، باغبان در کنار گل‌ها به خواب آسوده‌ و آرامی فرو رفته است.

برداشت: با وجود اینکه کودکان سنگی هستند، اما با دل‌تپش و حسرت، جسم مجنون به رنگ کبود و آبی زخم، هر بار لباس غم و اندوه را به دوش می‌کشد.

برداشت: در میان شب تاریک و گرم، جایی که آتش شعله‌ور است، پروانه‌ای بی‌پروا و جسور به سمت نور بال می‌زند، بی‌اعتنا به خطرات اطرافش.

برداشت: عشق می‌تواند از هر کسی داستانی را روایت کند و قلمش به قدری قوی و تأثیرگذار است که می‌تواند مانند شمشیر شهادت عمل کند و عمیق‌ترین احساسات را به تصویر بکشد.

برداشت: هر کسی که مانند عنقا از جمع مردم فاصله می‌گیرد و در زندگی گوشه‌نشینی پیشه می‌کند، در واقع در دنیای کنج نشینی خود به نوعی شهرت و نام‌آوری دست پیدا می‌کند.

برداشت: چون لاله‌ای درخشان، شمع آرزوهایش از دل سنگ و کاسه در خون دل هر کسی با شوق و اشتیاق روشن می‌شود.

برداشت: هر کسی که نتواند در حضور و نعمت‌های خدا حضور خود را ببیند، حتی اگر تمام حواسش را بر روی آن متمرکز کند، نمی‌تواند به سعادت و موفقیت واقعی دست یابد.

برداشت: با وجود اینکه در هر زمان و مکانی طوفان‌های زیادی وجود دارد و افراد متنوعی در آن‌ها حضور دارند، اما ما مانند قطره‌ای هستیم که از دریای واحد به جام می‌ریزیم و به این ترتیب، به یک حقیقت مشترک دست می‌یابیم.

برداشت: هر کسی که دارای زیبایی خاصی باشد، مانند خال روی چهره‌اش، هنگامی که در روز رستاخیز ظاهر می‌شود، برتری و زیبایی او به اندازه‌ای است که می‌توان آن را بالاتر از خورشید تصور کرد.

برداشت: ابر رحمت با بارش خود، نامه‌ی اعمال من را شست‌وشو می‌دهد و اشک‌های گرم من، نشانه‌ای از پشیمانی و عذاب وجدان است که بر می‌خیزد.