غزل شمارهٔ ۲۴۹۹

برداشت: ناله و شکایت از دل‌های آکنده از درد، امکان‌پذیر نیست. وقتی جامی پر شود، صدایش از آن بلند می‌شود.

برداشت: از محل قبر ما کسانی که در گناه غرق شده‌اند، مانند درخت بید رقصان در لباس مجنون، برمی‌خیزند.

برداشت: صلح باید با چهره‌ی تازه‌ای به وجود آید، همچون سرو که به زیبایی از هر کسی که به طور هماهنگ و موزون سخن بگوید، سر می‌زند.

برداشت: می‌توان در عمق یک پیرهن، گنجی را نهفته یافت، اما دیگر نمی‌توان از خاک کسی مانند قارون به ظهور رسید.

برداشت: سبزه به سختی از زیر سنگ بیرون می‌آید؛ اما من از لب لعل تو شگفت‌زده‌ام که چطور خط می‌تواند به این زیبایی به وجود آید.

برداشت: وقتی مقدار شراب از حد معمول بیشتر شود، کیفیت آن به طرز زیبایی شبیه خطی مشکی می‌شود که از لب‌های زیبا و رنگین بیرون می‌ریزد.

برداشت: وقتی رنگ آتش به روشنایی برسد، بر کبودی می‌زند، وگرنه از چهره‌ی گلگون سریعاً خطی ظاهر می‌شود.

برداشت: حسن، وقتی که چهره‌اش نورانی شود، بر بدحالان خود مهربان خواهد شد.