غزل شمارهٔ ۲۴۸۹

برداشت: منع کردن صوفی از ذکر محبت و عشق، رفتاری ناپسند و غیر انسانی است، همان‌طور که چوبی که در آتش می‌سوزد نمی‌تواند خاموش بماند.

برداشت: چطور می‌تواند روح مقدس در جسم خاکی خاموش باشد؟ صدای بلند، مانند صدایی که از طشت افتاده به زیر بام بلند می‌شود، به گوش می‌رسد.

برداشت: احساس و شور درونی انسان نمی‌تواند در برابر اوضاع و احوال خویش بی‌تفاوت بماند. زمانی که درد و ناله در وجودش به اوج می‌رسد، این احساسات به طور ناخودآگاه و با شدت بسیار از درونش آزاد می‌شوند.

برداشت: اگر در درگاه خدا حلقه‌ای برای یاد و ذکر وجود دارد، باید از این حلقه بگذری تا به خوشبختی و موفقیت دست پیدا کنی.

برداشت: صوفیان خوش‌دل که از دانش‌های رسمی بی‌نیازند، جوهر وجودشان را به‌گونه‌ای ناب می‌کنند که مانند یک آینه صاف و زلال است.

برداشت: عشق بی‌پایان است و هیچ مانعی نمی‌تواند راه سالکان را مسدود کند. کسانی که به درون می‌رسند، بدون یاد خدا نمی‌توانند به هدف خود برسند.

برداشت: سنگی که از فلاخن پرتاب می‌شود، بدون چرخش حرکت نمی‌کند. جان انسانی که در بند است، زمانی آزاد می‌شود که از زندان رهایی یابد و به وجد و شادمانی برسد.

برداشت: چگونه روحی والا و نیکو در بدنی پست و پایین می‌تواند آرامش یابد؟ چگونه یک شکار وحشی می‌تواند در دام و تله آرام شود؟

برداشت: هر که لباس پشمینه به تن کند و زرهی محافظتی پیدا کند، از آسیب و خطر در امان خواهد بود، مانند دندانی که بر سنگ می‌خورد و صدمه‌ای نمی‌بیند.