غزل شمارهٔ ۲۴۸۵

برداشت: افرادی که خود را در شراب غوطه‌ور کرده‌اند، مانند کسانی هستند که در یک سراب به دنبال آب حیات می‌گردند و در واقع در گمراهی به سر می‌برند.

برداشت: عندلیبان به زیبایی چهره او که مانند گل و شبنم است، نگاه کرده‌اند و به همین خاطر محبت خود را به او مانند گلاب به زمین می‌ریزند.

برداشت: عشق واقعی به سمت معشوق اصلی می‌رود، اما عشق‌های کاذب فقط به تشنگی خود پاسخ می‌دهند و خود را در آب‌های کم عمق رها می‌کنند.

برداشت: افرادی که در مسیر عشق قدم گذاشته‌اند، بارها آسمان‌ها را زیر پا گذاشته‌اند.

برداشت: قطرات آب که از سرانجام به خاموشی می‌رسند، از درون صدف خود آگاهند و به آغوش ابرها می‌افتند.

برداشت: در دشت وجود، تنها راه narrow دل است و در این مسیر، نمی‌توان جز سراب‌هایی را دید که به نمایش گذاشته شده‌اند و فریبنده‌اند.

برداشت: فرزندان هوشیار از خطرهای اشتباه می‌گریزند، در حالی که دیگران بر روی آتش مشکلات نشسته و درگیر آن هستند.

برداشت: افرادی که نا آگاهانه به آرزوها و رویاهای بزرگ خود وابسته شده‌اند، در حقیقت مانند حبابی هستند که بر روی امواج دریا شناورند و هیچ قدرتی برای کنترل سرنوشتشان ندارند.

برداشت: آیا از سخنان آنها، شور و هیجان قیامت بوجود نخواهد آمد؟ چون اهل معنا در خواب به سر می‌برند و کم‌توجهی می‌کنند؟