غزل شمارهٔ ۲۴۸۳

برداشت: گلرخان با خون ما صورت خود را زیبا و گلگون کرده‌اند. به خاطر یک جام پر از خون، صد جگر را فشرده‌اند.

برداشت: از گرد و غبار تواضع خودت را پنهان نکن، چون بر این خاک، کسانی که صاحب نظر هستند، سخت زحمت کشیده‌اند و به خون جگر آمده‌اند.

برداشت: راحت است که مردان با دامن آسمان سر بیرون آورند؛ حال آنکه کودکان با دستان کوچک خود از آنجا خارج می‌شوند.

برداشت: در بازی نگاه و زیبایی، وقتی آهوها نباشند، چه کسی در این هنر برتر خواهد بود؟ مدتی است که مجنون زانوی خود را به زمین زده و در اندیشه‌اش فرو رفته است.

برداشت: آنچه در این دریا به دور خود می‌چرخد، گرداب نیست، بلکه حلقه‌های اشک که در مورد جیحون جاری است، آن را به این شکل نشان می‌دهند.

برداشت: قمریان، با دل‌های سوزان، لباس‌های خاکستری به تن کرده‌اند تا بتوانند شعری زیبا و موزون مانند سرو سرشار از زیبایی بسازند.

برداشت: در دنیای دیوانگی، هر جا که نشانه‌ای از زیبایی و عشق وجود دارد، عاشقان برای دستیابی به محبت، زخم و سختی را تحمل کرده‌اند و از خود گذشتگی کرده‌اند.

برداشت: عارفان به چیزهای خوشایند و ناخوشایند در زندگی توجهی ندارند و در آرامش با تمامی موجودات زندگی می‌کنند. آن‌ها با واقعیت‌های پایدار و تغییرپذیر جهان آشتی کرده‌اند و به صلح و سکون در درون خود رسیده‌اند.