غزل شمارهٔ ۲۴۷۷

برداشت: افرادی که به سادگی مشکلات خود را حل کرده‌اند، به دلیل فریب کسانی که به آنها نزدیک هستند، از کمک دیگران محروم شده‌اند.

برداشت: مردان بزرگ و با مقام، از حجاب نفس خود، مانند صبح که در نظم و ترتیب می‌گنجد، پس از آماده سازی به کعبه می‌روند.

برداشت: در چشم من، دنیایی مانند یک گل زیبا و بدون خار وجود دارد، به طوری که مرا مثل شبنم روی گل، در حال حیرت و شگفتی نگه داشته‌اند.

برداشت: عاشق به خاطر ادب و احترام از بی‌خود شدن غافل نیست، بلکه در حالتی شگفت‌آور، پرندهٔ مست را در گلستان قرار داده‌اند.

برداشت: صدای زنجیر ناله‌ای دارد که به چشم غزال می‌ماند، زیرا مرا که دیوانه‌ام به بیابان سپرده‌اند.

برداشت: ساکنان دنیا مانند زنبورهای عسل دور دروازه گرد هم آمده‌اند تا خانه‌ای را منظم و مرتب کنند.

برداشت: عارفان به گردش و تغییرات دنیا هیچ گونه اعتراضی ندارند، زیرا خود را در دست سرنوشت سپرده و به او اعتماد دارند.

برداشت: زیر بار منت و فشار زندگی، مانند ماه نو که تنها بخشی از آن نمایان است، من هم از نظر روحی و جسمی به شدت تحت تأثیر قرار گرفته‌ام. تنها به خاطر یک لقمه نان، این همه رنج را تحمل کرده‌ام.

برداشت: گفت‌وگوی ما بی‌فایده است، زیرا حتی یک مور هم به خاطر گفتارش پاداشی از سلیمان به دست آورده است.

برداشت: از دل پر درد و اندوه، با آهی سوزان و اشک‌های داغ، تمام آنچه که نیاز داشتم، برای من به خوبی فراهم شده است.