غزل شمارهٔ ۲۴۷۶

برداشت: به خاطر نعمت خداوند، احساس بی‌نیازی دارم و این که جانم آگاه و زبانم پر از نکات و پندهای زیباست.

برداشت: اگرچه من از خواسته‌ها و آرزوهایم چیزی ندارم، اما به من امتیازی داده‌اند که ارزش آن مانند یک سنگ بی‌قیمت است.

برداشت: کوتاهی صدای نی مانند ناله‌ام نیست، بلکه دست‌هایم به سمت سینه‌ها دراز شده‌اند تا درد و احساساتم را بیان کنم.

برداشت: من به اندازه‌ای در عشق و دلدادگی غرق شده‌ام که حس می‌کنم پوست من، حتی نازک‌تر از موی سر است. این شعله‌های عشق به قدری سوزانند که در هر بار داغی که می‌کشم، گویی سوزش آن را در جانم احساس می‌کنم.

برداشت: در دنیای گسترده جستجو و تلاش، مدتی را مانند شاهباز، چشمم را از خواسته‌های بی‌پایه بسته‌ام تا زمانی که فرصت به من داده شود.

برداشت: من ارتباطم را با دنیا و حواشی‌اش قطع کرده‌ام تا تنها به معشوق و زیبایی‌های او توجه کنم.